Begrafenissen in de Koninkrijkszaal (OT)

[Impala]

Tijdstip: zo'n tweeduizend jaar geleden
Plaats: Galilea
Gebeurtenis: een diepbedroefde weduwe moest haar enige zoon begraven
Reactie van Jezus: hij werd door medelijden bewogen

Tijdstip: zo'n vijftien jaar geleden
Plaats: ergens in Vlaanderen
Gebeurtenis: een diepbedroefd ouderpaar moest hun enige kind begraven...
het was nog een kleutertje, en de dood kwam heel onverwachts.
Reactie van de ouderlingen: er werd geen rekening gehouden met de wens van de ouders, om het kistje in de Koninkrijkszaal toe te laten tijdens de begrafenislezing.

Waar was het mededogen dat zo kenmerkend was voor Jezus?
Waarom werd deze hardvochtige beslissing genomen, een moeder, die zich tot het uiterste moest inspannen het lichaampje van haar kind aan de kilte van de ijzige decembergrond toe te vertrouwen, niet even de troost te gunnen, haar kind nog eenmaal in hun midden te hebben, in de warmte, tijdens de laatste momenten dat de gemeente er afscheid van nam?

Het was een plaatselijke regeling van de ouderlingen.
Ouderlingen zijn verantwoordelijk voor een juist gebruik van de koninkrijkszaal.
Zij vonden dat een kist of urne in de KZ brengen, niet getuigde van eerbied voor de reinheid van de vergaderplaats.

Was dit een eenmalige gebeurtenis?
Neen, blijkbaar zijn er gemeenten die zich nog altijd aan deze regeling vasthouden.
In andere gemeenten wordt nu wat meer rekening gehouden met de wensen van de familie.

En is het leed nu dan opgelost, in die gemeenten waar men zich wat soepeler opstelt? Heel recent zag ik de tranen, van iemand die niet bij machte was een begrafenislezing bij te wonen van een naast familielid, omdat verdriet over een dergelijke regeling in het verleden, het verdriet over het recente verlies overschaduwde. Niet iedereen pas zich even snel aan, aan 'nieuw licht', of nieuwere regeltjes. De pijn over de gevolgen van de oudere "mensenwetjes" is vaak nog te schrijnend.

Is dat de enige mistoestand in verband met begrafenissen?
Spijtig genoeg niet.

Als de ouderling die de begrafenislezing uitspreekt, een warm voelend iemand is, iemand die de overledene heeft gekend, en meevoelt met het verdriet van de nabestaanden, kan er heel veel troost uitgaan uit een begrafenislezing.

Als de overledene daarentegen wat geïsoleerd is geraakt van de gemeente, door langdurige ziekte of ouderdom, en daarnaast nog eens veel 'wereldse familie' heeft, gebeurt het spijtig genoeg maar al te vaak, dat de lezing gebruikt wordt als een gelegenheid, om al die wereldse mensen eens een grondig getuigenis te geven, terwijl ze uit respect voor de overledene niet kunnen weglopen.
In het schema voor begrafenislezingen wordt meer tijd en aandacht ingeruimd voor het uiteenzetten van de opstandingshoop, dan om even met liefde en genegenheid terug te denken aan de overledene.

Beste ouderlingen, tracht alsjeblief de geestesgesteldheid van Jezus te weerspiegelen, als je wil, dat er troost uitgaat van jullie woorden, om de nabestaanden te troosten.

[Egbert]

Beste Mientje,

Ik heb de begrafenislezing van mijn eigen moeder mogen houden 4 jaar geleden, en de kist mocht in de koninkrijkszaal.
Wat jij vertelt is schokkend. Veel sterkte.

Ja, Jehovah's Getuigen hebben erg veel moeite met begrafenissen. Van de geboorte tot de dood zijn er problemen. Als een familie, niet-JG wordt begraven, en de lezing is in een kerk, zullen JG het niet bijwonen. Dat is de stramheid die ik ken uit mijn leven. Iets wat ik nooit heb begrepen zelfs toen ik nog 'loyale JG' aan het Besturende Lichaam was.


Groetjes

[Richard]

begravenislezing zijn tegenwoordig toch van schema?

[Jaël]

Dat klopt. Er is amper ruimte voor enige persoonlijke herinneringen of bespiegelingen.

In wezen zijn begrafenislezingen BEDOELD om getuigenis te geven aan 'ongelovige' buitenstaanders & familie.

De meeste begrafenislezingen die ik heb gehoord gingen meer over 'het geloof' dan over de overledene.

JG kijken ook vreemd op als je tijdens een uitvaart andere muziek draait dan koninkrijksmuziek!!

[e-Richard]

Niet alleen begravenislezingen worden aangegrepen om getuigenis te geven.

Ook het overlijden van "wereldse" mensen wordt gezien als een goede mogelijkheid om getuigenis te geven aan de familie. Deze mensen zijn emotioneel aangeslagen en wellicht vatbaar voor "het goede nieuws" van het WTG. :evil:

Nogal stijlloos!

e-Richard

[Lambert]

Aasgieren als ze daar specifiek op letten wie overleden is.

[Impala]

Voor zover ik weet, een primeur voor België.
Een begrafenistoespraak in de kringhal van Bornem.
Maandagavond, omwille van het overlijden van Br.B.Van der Bijl
In het Vlaamse landsgedeelte een welbekende broeder,
overleden op 93 jarige leeftijd.

Een fijne broeder,
een rustige broeder,
een overlevende van de befaamde dodentocht.

Zou hij zelf blij zijn geweest, met zoveel heisa rond zijn begrafenis?

En hoe denken anderen erover, men sprak al van mensenverering,
omdat hij op zijn hoge leeftijd,
toch nog steeds kleine aandelen behartigde op congressen
zelfs afgelopen zomer nog in Gent
amper verstaanbaar, maar hij werd door velen graag gezien.

Met alle respect voor Br. Van der Bijl
er is geen gelijkheid, zelfs niet bij begrafenissen, onder JG :(

[anita mama van 4]

mijn oma ( zwaar christelijk ) is een paar jaar geleden op 100 jarige leeftijd overleden. Ze is altijd in dat geloof geweest . dus werd ze ook op die manier begraven. ik ben nog bij haar geweesty voor haar dood. we hadden het over mijn vader ( en ze heeft mijn vader nooit verstoten omdat hij jg was ) en ze zei : och keind, als ik je kon helpen dan deed ik het maar ik kan er niks aan veranderen. ( typich eigenlijk dat ik telkens zo met mijn vader bezig ben terwijl hij me zo mishandeld heeft , de politie noemt het het stokholmsyndroom)
mijn lieve oma is gestorven in haar wetenschap dat hoe ze ook trouw naar de kerk ging en uit de bijbel las ze niet bekeerd was , heel erg.
maar ja ik vind uit respect voor haar doe je mee aan die begravenis toch ? nou mijn broer kwam dus echt niet die kerk in , mijn vader wonderwel wel. ik heb tranen zitten janken in die kerk omdat daar mijn kindertijd lag. mijn lieve oma kriebelde altijd mijn hand in de kerk. ik zat met mijn broer altijd bij haar.
ik heb op de begraafplaats zo gejankt omdat mijn vader en mijn broer tegenover me stonden en ik lag net zo in het graf voor hun als mijn oma. terwijl mijn oma nooit mijn vader heeft verstoten
maar ik wijd veel te veel uit , ik moet denk een boek schrijven ofzo.

wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn vader het woord overnam bij het graf en me daar een potje liep te verkondigen. hoe ongepast bij mijn hele familie die van de kerk zijn. ik schaamde me helemaal kapot voor mijn vader

[Bereeer]

Het was een aardige man, ik kende hem ook maar mijn vrouw heel goed zelfs.


Ik overleefde de dodenmars
*Dag meneer van der Bijl. Mag ik vragen wanneer u geboren bent?
- Ik ben geboren in Rotterdam, kort nadat in 1914 de Eerste Wereldoorlog was begonnen.
* U bent onder de Getuigen van Jehovah een bekend persoon, onder andere omdat u de concentratiekampen ten tijde van nazi-Duitsland overleefd hebt. Hoe bent u eigenlijk in de concentratiekampen terecht gekomen?
- In juni van het jaar 1940 nam ik het besluit mij aan Jehovah, onze God, op te dragen. Dit wil dus ook zeggen dat ik de organisatie van Jehovah's getuigen ging steunen. Maar in mei van dat zelfde jaar, was het Duitse leger Nederland binnengevallen en op 29 mei werd door rijkscommissaris Seyss-Inquart afgekondigd dat de organisatie van Jehovah's getuigen verboden was.
*Toch bleven de Getuigen van Jehovah actief?
- Wel, wij kwamen nu alleen maar in kleine groepjes bijeen en gingen omzichtig te werk om onze vergaderplaatsen geheim te houden. Maar vrijwel vanaf het begin van de Duitse bezetting werden Jehovah's Getuigen stelselmatig opgespoord en gearresteerd. Dat gebeurde ook met mij toen ik op een ochtend in februari 1941 deelnam aan de van huis-tot-huis prediking, waar de getuigen om bekend staan.
* Hoe gebeurde die arrestatie?
- Toen ik aan het prediken was, kwam een man bij me en vroeg of ik ook van die boekjes had. (We werkten in een groep). Ik bevestigde deze vraag, waarop hij me arresteerde en me meenam naar het politiebureau. Daar werd ik bijna 4 weken vast gehouden. De meeste agenten waren vriendelijk. Zolang iemand nog niet aan de Gestapo was overgeleverd, kon hij een vrijlating verkrijgen door eenvoudig een geschreven verklaring te ondertekenen dat hij geen bijbelse lectuur meer zou verspreiden.
* Nam u van deze gelegenheid gebruik?
- Toen ze mij vroegen deze verklaring te ondertekenen, antwoordde ik: „Al gaf u mij een of twee miljoen gulden, dan zou ik nog niet tekenen."( In de bijbel staat de opdracht opgetekend dat we het goede nieuws van Gods koninkrijk moeten bekendmaken over de hele wereld. Wij achten het gebod van God belangrijker dan dat van mensen).
*Wat was de reactie op uw antwoord?
- Na een tijdje werd ik overgeleverd aan de Gestapo. In juni 1941 werd ik naar het Duitse concentratiekamp Sachsenhausen (bij Berlijn) gebracht. Daar stond ik bekend als gevangene nr. 38190.
*Kunt u iets vertellen over het leven in Sachsenhausen?
- Toen ik in het kamp aankwam, waren er al zo' n 150 Getuigen. We werden naar een gedeelte van het kamp gebracht dat de Isolering werd genoemd. Eerst moesten we van zeven uur 's morgens tot zes uur 's avonds op een en dezelfde plek voor de barakken staan. Soms moesten gevangenen daar een week of langer elke dag staan. Ondanks de hardvochtige behandelingen, bleven we zoveel mogelijk doorgaan met onze geestelijk activiteiten. Elke dag werd, op de appèlplaats een bijbeltekst besproken: één voor één gingen afzonderlijke Getuigen bij hun broeder die op die dag zich had voorbereid op een bijbeltekst. Er werd ook bijbelse lectuur het kamp binnen gesmokkeld. Omdat het risico groot was dat deze lectuur gevonden en vernietigd zou worden, haalden we soms de lectuur uit elkaar en lieten de stukken onder de Getuigen circuleren zodat iedereen de lectuur lezen kon. Elke zondag hielden we een vergadering waar bijbelse lectuur bestudeerd werd. Toen de kampleiding op de hoogte kwam van onze activiteiten, werden de Getuigen van Jehovah gescheiden over verschillende barakken. Dit had als resultaat dat verschillende Polen, Oekraïners en anderen onze religie leerden kennen en het aantal Getuigen van Jehovah alleen maar toenam.
* De nazi's waren daar niet tevreden mee, zeker?
- Neen, zij waren erop uit de Bibelforscher, zoals zij ons daar noemden, te breken of te doden. Terug kregen we een kans om vrij te komen, maar eerst moesten we weer een verklaring tekenen waarin stond dat we ons geloof afzwoeren. Ondanks deze druk, de ontberingen, de vernederingen en mishandelingen, bleven de meeste Getuigen getrouw.
* Wat bedoel je met vernederingen en mishandelingen?
- We werden geregeld gedwongen toe te kijken wanneer gevangenen aan wrede lijstraffen werden onderworpen, bijvoorbeeld het toedienen van 25 stokslagen. Één keer moesten we kijken hoe vier mannen werden terechtgesteld door ophanging.
* Hoe lang hebt u eigenlijk in dat concentratiekamp gezeten?
- Tot de dodenmars in april 1945.
*Kunt u ons daar iets over vertellen?
- Toen in april 1945 Duitsland de oorlog aan het verliezen was, was het voor de nazi's onmogelijk om binnen enkele dagen de honderdduizenden in de concentratiekampen te liquideren en zich van hun dode lichamen te ontdoen zonder enig spoor na te laten. Dus besloten zij de zieken te doden en de rest van de gevangenen naar de dichtstbijzijnde zeehavens te transporteren. Daar zouden zij hen op schepen laden en de vaartuigen vervolgens op zee tot zinken brengen.
De mars telde zo'n 26.000 gevangen en begon in de nacht van 20 april. Voordat we het kamp verlieten , hebben we onze zieke broeders uit de ziekenbarak gered. We hebben hen op een karretje vervoerd. We namen met 230 Getuigen van Jehovah deel aan de dodenmars. Wij vormden de achterhoede en moedigden elkaar constant aan om verder te blijven lopen. We liepen de eerste 36 uur zonder ook maar één onderbreking. Achterblijven mocht niet, want dan liep men kans door de bewakers te worden doodgeschoten. We hadden weinig of geen voedsel. Wanneer de honger bij me knaagde, nam ik een lik van de tandpasta die het Zweeds Rode Kruis ons had meegegeven.
Op een gegeven moment, toen Duitse bewakers in verwarring verkeerden omdat zij niet wisten waar de Russische en de Amerikaanse troepen zich bevonden, kampeerden wij vier dagen in de bossen. Als gevolg daarvan bereikten wij de Lübecker Bocht niet op tijd om ingescheept te worden op de vaartuigen die tot zinken gebracht zouden worden, zodat wij een graf in de golven zouden vinden. Ten slotte, na twaalf dagen en een mars van zo'n 200 kilometer, bereikten wij het bos van Crivitz. Dit was niet ver van Schwerin, een stad ongeveer 50 kilometer van Lübeck. De Russen waren rechts van ons en de Amerikanen links. Aan het gebulder van de kanonnen en het voortdurende geweervuur wisten wij dat wij dicht bij de frontlinies waren. De Duitse bewakers raakten in paniek; sommigen vluchtten en anderen verwisselden hun soldatenuniform voor een gevangenisplunje die zij de dode gevangenen hadden uitgetrokken, in de hoop niet herkend te worden. Te midden van de verwarring kwamen wij Getuigen bijeen teneinde om leiding te bidden. De volgende ochtend vertrokken we in de richting van de geallieerde linies.
Eindelijk waren we bevrijd!
* Hoe liep het verder met u af?
- Ik werd door enkele Canadese militairen naar Nijmegen gebracht, waar een zuster van mij woonde. Maar toen ik daar kwam, bleek zij verhuisd te zijn. Dus ging ik te voet op weg naar Rotterdam. Gelukkig werd ik onderweg opgepikt door een particulier voertuig dat mij rechtstreeks naar mijn bestemming bracht.
* Hoe denkt u nu weer aan de tijd dat u in het concentratiekamp zat en wat hebt u eruit geleerd?
- Eén broeder van me, die in dezelfde barak zat als ik, zei: „Voordat ik hier kwam, viel ik al flauw bij het zien van bloed. Maar nu ben ik gehard." Ja, wij werden misschien wel gehard, maar niet verhard. Ik moet zeggen dat ik nooit wrok of haat heb gekoesterd jegens onze vervolgers. Ik ben blij dat hoewel bijna de helft van de gevangenen die aan de dodenmars waren begonnen, onderweg stierf of werd gedood, ALLE Getuigen de mars hebben overleeft.
Voor mij bestaat er geen gezegender levenswijze dan Jehovah, mijn God te dienen. Ik bid dat Jehovah mijn vrouw en mij mag blijven leiden en zegenen, zodat wij hem voor eeuwig kunnen dienen.
Ik (Fem Delhaey) ken G.N. Van Der Bijl omdat ik net als hij een Getuige van Jehovah ben. G.N. Van Der Bijl is bij de meeste van ons (Getuigen van Jehovah) bekend omdat hij lange tijd ‘reizende opziener' (iemand die een streek van gemeentes toegewezen krijgt en de vergaderingen van die gemeenten bezoekt om te zien of alles in orde is met de boekhouding, met het geestelijk onderwijs dat we krijgen, ...). Hij geeft nog altijd ondanks zijn hoge leeftijd, elk jaar een lezing op ons congres te Gent, wat het hoogtepunt van het jaar is voor Getuigen van Jehovah. Ik ken hem ook persoonlijk doordat hij nu de vergaderingen in Oostende, waar hij woont, bezoekt. Ik bezoek de vergaderingen in Oostende ook regelmatig omdat wij regelmatig als gezin naar Oostende gaan (op reis of daguitstap).
VERTELD DOOR G. N. VAN DER BIJL

Gebaseerd op de ‘Wachttoren' van 1 januari 1998 uitgegeven door Getuigen van Jehovah

[Shopaholic]

Deze week had ik twee crematies en ik hou altijd mijn hart vast bij de lezing. De eerste crematie had allemaal korte praatjes van familie en ook een collega die heel veel vertelde over het geloof van de overlevende. Het had veel meer effect als een JG het had kunnen vertellen.. Uiteindelijk zei een broeder ook nog wat, maar dat was heel kort, meer over de persoon en een paar Bijbelteksten. Mooi!

De tweede crematie had een lezing die heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang duurde met allemaal teksten, Pfff. Hij begon heel mooi en persoonlijk maar waarom op zo'n dag spreken over 'wat doe jij met je leven om een goede naam bij God op te bouwen?' vreselijk! En het ergste moest nog komen: de mededeling dat bij de uitgang 2zusjes klaar zouden staan met brochures 'een geliefde in de dood verloren'...

Ik schrok daar echt van en schaamde mij dood gewoon... Vroeger zei ik altijd 'vouw mij maar dubbel in een harington en dan zo de majem in... kunnen de vissen mij terugpakken', maar nu denk ik dat ik toch het één en ander moet gaan vastleggen. Voor hetzelfde geld loop ik morgen onder een tram en krijg ik ook zo'n PR praatje op mijn begrafenis. En paar maanden terug was er zo'n artikel over begrafenissen en crematies dat je beter geen feest achteraf kan geven, want wij willen natuurlijk niet ongepast met de dood omgaan. Blabla! Gisteren was er wel een 'feest' achteraf helemaal in stijl vd overlevende. Ik heb geproost met een frikandel, haar handelsmerk. Geweldig toch? Ik wil gewoon geen laffe cake met koffie maar een lekkere neut! Gewoon omdat IK dat wil....

[Lambert]

Ja zelf houd ik ook van jenever bij een begrafenis en ik geloof dat ik dat ook wil laten vastleggen, + geen kijkgat in de kist, als hij nog in huis of aula staat, Vaak hoort men het chlicé-geneuzel van de zgn. 'vromen' :"Ach, wat ligt hij er toch mooi bij hè?"

[Shopaholic]

Ja zelf houd ik ook van jenever bij een begrafenis en ik geloof dat ik dat ook wil laten vastleggen, + geen kijkgat in de kist, als hij nog in huis of aula staat, Vaak hoort men het chlicé-geneuzel van de zgn. 'vromen' :"Ach, wat ligt hij er toch mooi bij hè?"

Nee ik zou ook geen open kist willen, Brrr.... Als dat wel gebeurd, dan wil ik geschminkt zijn als een clown...

Tegenwoordig hoor je veel meer eigen liedjes terwijl het vroeger echt alleen koninkrijksmelodieen waren. Toch worden er nog steeds blaadjes van liederen uitgedeeld om allemaal mee te kunnen zingen. Ik wil geen vals gezang op mijn begrafenis. Zat aan de muziek vd film 'the gladiator' te denken als mijn kist naar buiten wordt gedragen. Prachtige muziek! 'now we are free' is de tekst. En Angels van robbie williams, gaan alle wenkbrauwen omhoog...
Al zou 'creep' van radiohead beter bij mij passen 'I'm a creep, i'm a weirdo. What the hell am i doing here? I don't belong here' Haha!

[jerom]

Broeder Van Der Bijl heb ik wss ook nog gezien op verscheidene congressen als ik het goed voor heb. Was een zachtsprekende man met een klein spraakgebrek, dat zou hij opgelopen hebben in zijn tijd in het nazikamp door aan een vleeshaak opgehangen geweest te zijn. Zo werd mij verteld door een vriend jg op men werkplek.
Kan zijn dat ik verkeerd ben hoor, het was ook de tijd dat broeder Swigle (hoop dat het juist is) een Nederlander (toch te horen door zijn spraak) ook dikwijls op de congressen kwam spreken.

[Cindy]

Ik heb begin dit jaar ook het één en ander vastgelegd.
Zo wil ik bvb geen lezing in de KZ, maar op het funerarium een afscheid, met gedichtjes en door mij gekozen muziek. Geen muziek van WTG, please!
Koffietafel wil ik ook niet :) al dat gezump :) Laat ze maar lekker feesten!

[Chris]

Een liedje zoals van Bots : "Wat zullen we drinken zeven dagen lang" is niet mis.

[Back to the future]

Beste Shopa je zegt:

"En paar maanden terug was er zo'n artikel over begrafenissen en crematies dat je beter geen feest achteraf kan geven, want wij willen natuurlijk niet ongepast met de dood omgaan".

Volgens de JG's is de dag dat je sterft toch belangrijker dan je geboorte?
Eindelijk aanleiding voor een feestje, 'You've made it' eindelijk over het lijden heen!
War vieren eigenlijk JG's wel? (op geboorte en trouwen na, de dood mag dan niet?)
Gedachtenis viering......, gaat toch over de dood?

Ik vind het echt heel erg om te lezen dat er zo mee om wordt gegaan!
Respectloos zieltjes winnen op een emotioneel zwak moment.
Bizar!
Mijn moeder is ook JG en heeft alleen maar 'wereldse' familie!
Maar gelukkig waren de woorden van Rutherford.......

http://jwfacts.com/images/millions_rutherford.jpg

Hoop doet leven.....

[Phileine]

[QUOTE=Back to the future;45005]Mijn moeder is ook JG en heeft alleen maar 'wereldse' familie!
Maar gelukkig waren de woorden van Rutherford....


Hallo Back,

Mijn moeder gelooft nog steeds in de woorden van Rutherford. Ik heb haar aan de tel. gehad en ze zei dat ik moest de ontwaakt van 22 dec. 2005 kijken. Het gaat over de spaanse griep en dat iedere moment een griep pandemie de wereld kan treffen. Volgens haar was het dan precies wat er nu aan de gang is met die mexicaanse griep. De tijdschrift heeft het voorspeld dan 4 jaar geleden en het einde is voor haar zeer nabij, het einde van de wereld dan en voor haar het beloofde paradijs.

Ik denk hoe weet ze nog van die tijdschrift ? Is het gezegd in de zaal ? Mijn moeder ziet alle tekenen van een goddelijk ingreep en dat nog in haar leven. Het is haar beloofd en ze hou zich aan.

Op zich vind ik het leuk voor haar die hoop. Alleen het is niet waar. Het probleem voor ons nu is dat ze niks wilt regelen voor haar begrafenis en ze heeft zich ook niet laten inschrijven in een verzorgings huis. Toen mijn schoon-moeder overleed en gecreemmerd werd zei mijn moeder : dat wil ik abslouut niet. Maar ze zegt ook niet wat ze wilt, waar ze begraven wilt worden, bij haar vader en moeder in de katholiek graf vol met kruizen en maria beelden ?

Van de zomer toch een gesprek met haar gehad, niet over haar dood want ze geloofd echt dat ze niet dood gaat in tegenstelling tot Shop en Cindy die wel 50 jaar jonger zijn dan mijn moeder. Ik had over de toekomst als ze helemaal niet meer kan zien, dan zou ze dan echt moeten verhuizen naar een verzorgingshuis. Maar nee hoor niks ervan zij blijft waar ze zit en ze vertelde nog over het congres dat gezegd werd dat A. nu echt heel dichtbij is.

Dan word ik echt moedeloos van, niks is geregeld en over de toekomst kun je niet praten:(

We wachten dus af dat A. komt of dat ze niet meer voor zichzelf kan zorgen en dan zien we het weer maar. Echt waardeloos.
Groet Phileine

[XDJK]

[QUOTE=Back to the future;45005]Mijn moeder is ook JG en heeft alleen maar 'wereldse' familie!
Maar gelukkig waren de woorden van Rutherford....


Hallo Back,

Mijn moeder gelooft nog steeds in de woorden van Rutherford. Ik heb haar aan de tel. gehad en ze zei dat ik moest de ontwaakt van 22 dec. 2005 kijken. Het gaat over de spaanse griep en dat iedere moment een griep pandemie de wereld kan treffen. Volgens haar was het dan precies wat er nu aan de gang is met die mexicaanse griep. De tijdschrift heeft het voorspeld dan 4 jaar geleden en het einde is voor haar zeer nabij, het einde van de wereld dan en voor haar het beloofde paradijs.

Ik denk hoe weet ze nog van die tijdschrift ? Is het gezegd in de zaal ? Mijn moeder ziet alle tekenen van een goddelijk ingreep en dat nog in haar leven. Het is haar beloofd en ze hou zich aan.

Op zich vind ik het leuk voor haar die hoop. Alleen het is niet waar. Het probleem voor ons nu is dat ze niks wilt regelen voor haar begrafenis en ze heeft zich ook niet laten inschrijven in een verzorgings huis. Toen mijn schoon-moeder overleed en gecreemmerd werd zei mijn moeder : dat wil ik abslouut niet. Maar ze zegt ook niet wat ze wilt, waar ze begraven wilt worden, bij haar vader en moeder in de katholiek graf vol met kruizen en maria beelden ?

Van de zomer toch een gesprek met haar gehad, niet over haar dood want ze geloofd echt dat ze niet dood gaat in tegenstelling tot Shop en Cindy die wel 50 jaar jonger zijn dan mijn moeder. Ik had over de toekomst als ze helemaal niet meer kan zien, dan zou ze dan echt moeten verhuizen naar een verzorgingshuis. Maar nee hoor niks ervan zij blijft waar ze zit en ze vertelde nog over het congres dat gezegd werd dat A. nu echt heel dichtbij is.

Dan word ik echt moedeloos van, niks is geregeld en over de toekomst kun je niet praten:(

We wachten dus af dat A. komt of dat ze niet meer voor zichzelf kan zorgen en dan zien we het weer maar. Echt waardeloos.
Groet Phileine

Je moet es vertelen aan haar, dat regelingen treffen in verband met begrafenissen een daad van liefde is.
Dat staat trouwens ook in de tijdschriften van WTG.
Het kan zijn dat ze nooit moet sterven maar voor hetzelfde geld is ze morgen dood, net als ik trouwens.
Ik begrijp niet goed waarom je ma geen regelingen wil treffen.
Tja, en dan gaan sommigen klagen dat ze geen hulp krijgen terwijl ze zelf geen hulp willen.Moeilijk, moeilijk, ik wens je het beste.

Ik zou toch nog es praten hoor:good.gif:

Groetjes Dirk

[Phileine]

Ik zou toch nog es praten hoor:good.gif:
Groetjes Dirk


Bedankt Dirk, ik denk dat ik een beetje huiverig voor bent. Mijn schoon-moeder had alles geregeld en spullen weggooid, ze zei dan :ik wil niet dat jullie met al die troep zitten als ik dood ben. Dat vond ik erg en ik zei dat ze niet zo moest praten over haar dood.

Maar mijn moeder heeft ook zoveel spullen en ik zei ook :gooi dat maar weg en dat heb ik het echt over bedden en linnenkasten. Maar ze wilt niet en ik dacht wat moeten wij straks met die rotzooi? En ze zei nog dat ze papieren bewaard:bomb.gif:. Straks moeten wij alles soorteren, het is inderdaad niet liefdvol als je je heengaat niet regeldt.

Misschien ligt het ook aan haar, dat ze niet over wilt praten, maar de hoop dat straks, binnenkort, alles opgelost is helpt haar niet.
Groet Phileine

[Shopaholic]

Moeilijk phileine... De tip van Dirk vind ik wel goed. Pak anders het artikel erbij. Het was volgens mij de ontwaakt van juni.

Over al die spullen: je kunt ook zeggen dat ze al die spullen niet door Armageddon kan heen sjouwen. ;-)

[Lambert]

Misschien kan je bij het heengaan van je ma, de tijd nog vinden voor het opruimen en nakijken nu je niet meer in de Velddienst hoeft.:-))

[Arie]

mijn oma ( zwaar christelijk ) is een paar jaar geleden op 100 jarige leeftijd overleden. Ze is altijd in dat geloof geweest . dus werd ze ook op die manier begraven. ik ben nog bij haar geweesty voor haar dood. we hadden het over mijn vader ( en ze heeft mijn vader nooit verstoten omdat hij jg was ) en ze zei : och keind, als ik je kon helpen dan deed ik het maar ik kan er niks aan veranderen. ( typich eigenlijk dat ik telkens zo met mijn vader bezig ben terwijl hij me zo mishandeld heeft , de politie noemt het het stokholmsyndroom)
mijn lieve oma is gestorven in haar wetenschap dat hoe ze ook trouw naar de kerk ging en uit de bijbel las ze niet bekeerd was , heel erg.
maar ja ik vind uit respect voor haar doe je mee aan die begravenis toch ? nou mijn broer kwam dus echt niet die kerk in , mijn vader wonderwel wel. ik heb tranen zitten janken in die kerk omdat daar mijn kindertijd lag. mijn lieve oma kriebelde altijd mijn hand in de kerk. ik zat met mijn broer altijd bij haar.
ik heb op de begraafplaats zo gejankt omdat mijn vader en mijn broer tegenover me stonden en ik lag net zo in het graf voor hun als mijn oma. terwijl mijn oma nooit mijn vader heeft verstoten
maar ik wijd veel te veel uit , ik moet denk een boek schrijven ofzo.

wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn vader het woord overnam bij het graf en me daar een potje liep te verkondigen. hoe ongepast bij mijn hele familie die van de kerk zijn. ik schaamde me helemaal kapot voor mijn vader

Anita ,

Wat is dat alles zwaar voor jou,ik voel met je mee...
Sommigen van ons dragen zoveel met zich mee,en het verwerken en
sterk worden duurt vaak zo lang, dat je er haast onderdoor gaat.
Maar je weet wel,het gaat verder .......
"Als Ik voor je ben,wie zal dan tegen jou zijn?"zegd onze Vader, en af en toe als het hart zwak is,geeft Hij wat zijn kind smeekt.
Maar vaak moet ons geloof een diepere rust leren,en Gods zwijgen vertrouwen,als Hij niet spreken kan.
JHWH wiens naam liefde is zal jou het beste zenden,zodat je niet verloren gaat ,ook al begrijp je nu niet waarom alles is zoals het is.

Moge God jou zegenen met vrede in je hart...

Lg. Arie

[Phileine]

Moeilijk phileine... De tip van Dirk vind ik wel goed. Pak anders het artikel erbij. Het was volgens mij de ontwaakt van juni.
Over al die spullen: je kunt ook zeggen dat ze al die spullen niet door Armageddon kan heen sjouwen. ;-)

Ik moet hem maar onthouden want ik heb alleen de cd-room van 2008. Binnenkort hoop ik dat F dan de cd van 2009 gaat plaatsten:grin:.

Heel typisch dat mijn moeder altijd de wt onthoud die past bij haar belevenis. Een zr zei ook al tegen mij, dat mijn moeder sommige dingen niet goed begrijpt en dat het niet staat in de tijdschrijften dat wij geen plannen moeten maken voor de toekomst.

Ze zit dus nog in het ouwe licht van de jaren 70 dat binnekort ons problemen vanzelf opgelost zullen worden.

Over die spullen : ze weet wel dat ze niks kan meenemen maar ze kan niks weg doen, ze denkt steeds dat iemand het misschien ooit nodig heeft. Tuurlijk hoop ik dat ze lang mag leven maar af en toe bekruipt mij het gevoel dat we alles moeten opruimen. Iemand vertelde ook dat ze het huis van hun ouders hadden moeten opruimen bij het overlijden van hun ouders. Het is best verdrietig om te doen, kom je allemal persoonlijke spullen, herrineringen als brieven van overleden familie enzo.
Groet Phileine

[Lambert]

Wist je Phileine, dat een snelle aanpak, heel positief kan werken?

Wij hadden dat vroeger ook toen mijn vrouw haar vader plotsklaps bezweek door overrijding van een zandauto. Wij hadden een goede band. Toen het gebeurd was zaten we in zak en as, natuurlijk mijn vrouw veel meer als ik, en zaten maar te zitten en te overdenken. Ik kon zien aan haar dat het helemaal fout liep en ik zei: Kom op meid, we gaan de boel verhuizen en uitzoeken. Per ongeluk was dat een goede zet, al leek het in eerste instantie ook op het hebben van weinig respect. Het verzette de zinnen zodanig dat het weer 'ging' . Toch bleef ze er mee zitten en ik moest haar op een min of meer ruwe manier tot de orde roepen. Ik zei: je hebt ook een kind en een huishouden, wil je dat over de kling jagen, dan moet je zo doorgaan. En waarachtig heeft ze op tijd haar bakens verzet. Dat is nu 30 jaar geleden en de pijn bij haar is nooit geheel versleten geweest, want als er weer een jaar voorbij is, haalt ze altijd aan ,dat haar papa op die datum was doodgereden.
Steeds bezig zijn in zo'n geval ,maakt dat men ook andere gedachten krijgt en niet zo blijft dubben, als men bij de pakken neer blijft zitten.