Impala
7 november 2007, 07:49
De vader had echt uitgekeken naar de geboorte van zijn kind.
Een fractie later dan zijn vrouw, merkte hij dat het iets ernstig mis was.
Een heel medisch team rukte de baby uit de armen van de moeder.
Dezelfde nacht werd het kind naar een Universitair Ziekenhuis vervoerd.
Met een speciale begeleiding, in een speciale couveuse.
Er werd een eerste noodingreep gedaan,
om het kind voor verstikking te redden.
Er zou een latere ernstigere ingreep volgen.
Die ingreep kon niet zonder bloed.
De ouders waren totaal verbijsterd.
Er bestonden toch hart-longmachienes,
speciaal aangepast voor pasgeborenen?
Was er zo'n apparaat dan niet beschikbaar?
Toch wel, de meest moderne apparatuur.
Maar zelfs die moeten opgestart worden met 250ml vloeistof.
Een baby heeft ongeveer 50 ml bloed per kg lichaamsgewicht.
Het opstarten zou het bloed van het kind
met meer dan de helft verdunnen.
Het kind zou hersendood zijn, voordat de operatie halfweg was.
Informatie die de ouders,
nochtans goedgeïnformeerde Jehovah's getuigen,
nooit gekregen hadden.
Ze twijfelden aan de uitspraak van de specialisten
Ze zochten hulp bij het ziekenhuiscontactcomité.
Er werd tot in Brooklyn geïnformeerd.
En het werd bevestigd.
Kinderen onder de 6 kg of jonger dan 6 maanden
waren nog nooit met succes behandeld met een hart-longmachiene
zonder een opstart met bloed.
De leden van het ziekenhuiscontactcomité
voorzagen wel in een informatiebundel.
Maar de ouders stonden alleen
tegenover het team van specialisten.
Het moest hun beslissing zijn.
Niet die van het genootschap.
Het genootschap wilde voor deze keuze niet verantwoordelijk zijn.
Het genootschap zit niet te wachten op publiciteit
zoals die waar we ook nu weer door geschokt zijn
van een jonge moeder, die sterft bij de geboorte van haar tweeling.
De vader voelde zich als Abraham
die door Jehovah gevraagd werd zijn zoon te offeren
en die daartoe bereid was.
Geen dwang of druk van geloofsgenoten
Geen angst voor zijn eigen 'eeuwige leven'
Maar de vaste, onwrikbare overtuiging,
dat Jehovah zelf deze wet had uitgevaardigd.
Hij was liever zelf gestorven.
De artsen hakten de knoop door.
Ze lieten door een rechter de ouders uit hun ouderlijke macht ontzetten
Ze voerden de levensnoodzakelijke operatie door,
toen het kind 10 dagen oud was.
Langer wachten had geen zin, zou dodelijk geweest zijn voor het kind.
Nu reeds weigerden de darmen van de pasgeborene te functioneren
door het zuurstofgebrek, in de bloedsomloop.
De optie: stel het uit tot het kind 6 maanden is,
de enige optie die het genootschap kon aanreiken
was daardoor onmogelijk.
Het kind herstelde en groeit nu op tot een gezonde kleuter.
Een jaar na de gebeurtenissen
ontmoetten de ouders de meer dan behulpzame broeder
die als lid van het ziekenhuiscontactcomité het gezin had bijgestaan.
En weet je wat ze toen hoorden?
In soortgelijke gevallen
bij verwikkelingen met pasgeborenen
werd nu het advies gegeven aan de ouders
om de artsen te laten weten
dat ze er geen rechtszaak van zouden maken
als de artsen zonder hun toestemming
toch meenden gebruik te moeten maken van bloed.
Op die manier zou het niet langer nodig zijn de ouders
uit hun ouderlijke macht te ontzetten.
Met andere woorden:
Je mag mijn kind opereren met bloed
Ik zal dat niet in proces trekken
Maar ik teken alleen niet het documentje dat ik toestemming geef.
Het genootschap wordt soepeler.
Daarom ook schreef ik gisteren in de andere topic over bloedtransfusies:
Het is inderdaad zo, dat ze door de leringen van het WTG overtuigd zijn dat God dit van hen verwacht.
Maar zo'n offers breng je voor God, niet onder de druk van mensen.
Je hebt de (welisware verkeerde) overtuiging dat God dit van je vraagt, en je rekent erop dat God je helpt dit te doorstaan.
Het WTG is verantwoordelijk voor het aanleren van de verkeerde overtuigingen. En de doorsnee JG is er het slachtoffer van. Maar voelt zich niet slachtoffer, want (op grond van verkeerde informatie) kiest hij er zelf voor. Dat is juist zo tricky.
Het is vergelijkbaar met een situatie die beschreven wordt in het online hoofdstuk over de prediking van huis-tot-huis. (door Raymond Franz)
De situatie in China
http://home.wxs.nl/~pijke000/vanhuis.html
De prediking van huis-tot-huis wordt verboden door de regering.
Zendelingen beperken zich tot andere vormen van prediking
die niet aan banden waren gelegd.
Een Chinese zuster,
overtuigd door de leringen van het genootschap,
moeder van vier kinderen,
werd 23 jaar lang van haar gezin gescheiden,
omdat ze tijdens de van-huis-tot-huis prediking werd gearresteerd.
Niemand had haar hiertoe gedwongen
Maar de leringen van het genootschap
hadden haar een verkeerd beeld gegeven
van wat God van ons verlangt,
en haar hierdoor tot zo'n nootlottige keuze geleid
Ze dacht dat ze Gods geboden opvolgde,
maar er waren haar menselijke inzichten en overtuigingen bijgebracht
en haar liefde voor God werd op die manier schaamteloos misbruikt.
Daarom, beste forumleden,
denk niet dat getuigen 'gedwongen worden' tot zo'n rampzalige keuzes.
Ze kiezen er zelf voor, door de schadelijke uitwerking van mensengeboden
die ze aanvaarden als geboden van God.
Daarom heeft het ook geen zin
een getuige erop aan te spreken
dat hij dat MOET van zijn geloof.
Hij voelt dit niet aan als een mensendienst
als moeten door de dwang van anderen.
Hij voelt dit aan als een vrije keuze
waarmee hij zijn liefde voor God wil bevestigen.
En dat maakt het allemaal zo tricky.
Het genootschap wast zijn handen in onschuld.
Maar niet bij de Vader....
:-(
Een fractie later dan zijn vrouw, merkte hij dat het iets ernstig mis was.
Een heel medisch team rukte de baby uit de armen van de moeder.
Dezelfde nacht werd het kind naar een Universitair Ziekenhuis vervoerd.
Met een speciale begeleiding, in een speciale couveuse.
Er werd een eerste noodingreep gedaan,
om het kind voor verstikking te redden.
Er zou een latere ernstigere ingreep volgen.
Die ingreep kon niet zonder bloed.
De ouders waren totaal verbijsterd.
Er bestonden toch hart-longmachienes,
speciaal aangepast voor pasgeborenen?
Was er zo'n apparaat dan niet beschikbaar?
Toch wel, de meest moderne apparatuur.
Maar zelfs die moeten opgestart worden met 250ml vloeistof.
Een baby heeft ongeveer 50 ml bloed per kg lichaamsgewicht.
Het opstarten zou het bloed van het kind
met meer dan de helft verdunnen.
Het kind zou hersendood zijn, voordat de operatie halfweg was.
Informatie die de ouders,
nochtans goedgeïnformeerde Jehovah's getuigen,
nooit gekregen hadden.
Ze twijfelden aan de uitspraak van de specialisten
Ze zochten hulp bij het ziekenhuiscontactcomité.
Er werd tot in Brooklyn geïnformeerd.
En het werd bevestigd.
Kinderen onder de 6 kg of jonger dan 6 maanden
waren nog nooit met succes behandeld met een hart-longmachiene
zonder een opstart met bloed.
De leden van het ziekenhuiscontactcomité
voorzagen wel in een informatiebundel.
Maar de ouders stonden alleen
tegenover het team van specialisten.
Het moest hun beslissing zijn.
Niet die van het genootschap.
Het genootschap wilde voor deze keuze niet verantwoordelijk zijn.
Het genootschap zit niet te wachten op publiciteit
zoals die waar we ook nu weer door geschokt zijn
van een jonge moeder, die sterft bij de geboorte van haar tweeling.
De vader voelde zich als Abraham
die door Jehovah gevraagd werd zijn zoon te offeren
en die daartoe bereid was.
Geen dwang of druk van geloofsgenoten
Geen angst voor zijn eigen 'eeuwige leven'
Maar de vaste, onwrikbare overtuiging,
dat Jehovah zelf deze wet had uitgevaardigd.
Hij was liever zelf gestorven.
De artsen hakten de knoop door.
Ze lieten door een rechter de ouders uit hun ouderlijke macht ontzetten
Ze voerden de levensnoodzakelijke operatie door,
toen het kind 10 dagen oud was.
Langer wachten had geen zin, zou dodelijk geweest zijn voor het kind.
Nu reeds weigerden de darmen van de pasgeborene te functioneren
door het zuurstofgebrek, in de bloedsomloop.
De optie: stel het uit tot het kind 6 maanden is,
de enige optie die het genootschap kon aanreiken
was daardoor onmogelijk.
Het kind herstelde en groeit nu op tot een gezonde kleuter.
Een jaar na de gebeurtenissen
ontmoetten de ouders de meer dan behulpzame broeder
die als lid van het ziekenhuiscontactcomité het gezin had bijgestaan.
En weet je wat ze toen hoorden?
In soortgelijke gevallen
bij verwikkelingen met pasgeborenen
werd nu het advies gegeven aan de ouders
om de artsen te laten weten
dat ze er geen rechtszaak van zouden maken
als de artsen zonder hun toestemming
toch meenden gebruik te moeten maken van bloed.
Op die manier zou het niet langer nodig zijn de ouders
uit hun ouderlijke macht te ontzetten.
Met andere woorden:
Je mag mijn kind opereren met bloed
Ik zal dat niet in proces trekken
Maar ik teken alleen niet het documentje dat ik toestemming geef.
Het genootschap wordt soepeler.
Daarom ook schreef ik gisteren in de andere topic over bloedtransfusies:
Het is inderdaad zo, dat ze door de leringen van het WTG overtuigd zijn dat God dit van hen verwacht.
Maar zo'n offers breng je voor God, niet onder de druk van mensen.
Je hebt de (welisware verkeerde) overtuiging dat God dit van je vraagt, en je rekent erop dat God je helpt dit te doorstaan.
Het WTG is verantwoordelijk voor het aanleren van de verkeerde overtuigingen. En de doorsnee JG is er het slachtoffer van. Maar voelt zich niet slachtoffer, want (op grond van verkeerde informatie) kiest hij er zelf voor. Dat is juist zo tricky.
Het is vergelijkbaar met een situatie die beschreven wordt in het online hoofdstuk over de prediking van huis-tot-huis. (door Raymond Franz)
De situatie in China
http://home.wxs.nl/~pijke000/vanhuis.html
De prediking van huis-tot-huis wordt verboden door de regering.
Zendelingen beperken zich tot andere vormen van prediking
die niet aan banden waren gelegd.
Een Chinese zuster,
overtuigd door de leringen van het genootschap,
moeder van vier kinderen,
werd 23 jaar lang van haar gezin gescheiden,
omdat ze tijdens de van-huis-tot-huis prediking werd gearresteerd.
Niemand had haar hiertoe gedwongen
Maar de leringen van het genootschap
hadden haar een verkeerd beeld gegeven
van wat God van ons verlangt,
en haar hierdoor tot zo'n nootlottige keuze geleid
Ze dacht dat ze Gods geboden opvolgde,
maar er waren haar menselijke inzichten en overtuigingen bijgebracht
en haar liefde voor God werd op die manier schaamteloos misbruikt.
Daarom, beste forumleden,
denk niet dat getuigen 'gedwongen worden' tot zo'n rampzalige keuzes.
Ze kiezen er zelf voor, door de schadelijke uitwerking van mensengeboden
die ze aanvaarden als geboden van God.
Daarom heeft het ook geen zin
een getuige erop aan te spreken
dat hij dat MOET van zijn geloof.
Hij voelt dit niet aan als een mensendienst
als moeten door de dwang van anderen.
Hij voelt dit aan als een vrije keuze
waarmee hij zijn liefde voor God wil bevestigen.
En dat maakt het allemaal zo tricky.
Het genootschap wast zijn handen in onschuld.
Maar niet bij de Vader....
:-(