anita mama van 4
12 december 2007, 07:58
http://www.marjolicious.com/cults/
Veel ouders, familieleden of vrienden moeten met lede ogen aanzien hoe hun pogingen om hun geliefde uit een sekte te bevrijden op niets uitlopen. Wanneer alle pogingen om een sektelid uit een groep te krijgen verloren moeite is gebleken, moeten de verwanten een innerlijke distantie scheppen. Men moet zich terugtrekken om nieuwe krachten op te doen om er zelf niet ten onder aan te gaan. Het kan zijn dat men moet afwachten tot zich tekenen voordoen die aantonen dat het ogenblik is aangebroken om weer op te treden. We dienen de hoop niet te verliezen want regelmatig verlaten sekteleden hun groep na 10 of 20 jaar op eigen kracht. In dat geval is het belangrijk dat het contact niet helemaal is verdwenen en dat er een minimum aan vertrouwen resteert want zonder het opvangnet van de familie is uittreden bijna een onmogelijke zaak. Als christenen moeten we altijd klaar staan om mensen die uit een sekte wensen te geraken, te helpen.
Veel ex-leden vinden, ondanks de ondersteuning, niet voldoende houvast in de buitenwereld en dienen tijdelijk gespecialiseerde of professionele hulp in te roepen. Succes zal afhangen van de mate waarin wij als christenen hulp weten te bieden. Misschien is het nodig dat we de persoon helpen alsof hij een vluchteling uit een ver land is. Hij of zij zal een nieuw bestaan moeten opbouwen, nieuwe vrienden moeten maken, misschien ander werk moeten vinden, een huis huren. Onze naastenliefde zal ons ertoe bewegen daadwerkelijk deze mensen te helpen.
Het kan zijn dat ex-sekteleden na hun uittreding nog steeds geloven dat de sekte “de waarheid” verkondigt en zij kunnen bij tijden overrompeld worden met schuldgevoelens jegens God of de groep. Belangrijk is dat ex-leden leren een persoonlijke relatie met hun hemelse Vader en met Jezus als Redder op te bouwen en dit niet via een groepering. Sommigen zullen het net niet verkroppen dat zij werden gemanipuleerd en de beste jaren van hun leven aan een sekte hebben geschonken. Het is belangrijk dat wij luisteren naar hun verhalen en medeleven tonen. Wij moeten beseffen dat uit een sekte stappen even erg of nog traumatischer kan zijn dan het verwerken van een moeilijke echtscheiding. Jaren later zullen zij nog littekens vertonen en kunnen tv-beelden, krantenkoppen, sommige woorden, geuren en kleuren, … hen aan hun vroegere leven doen terugdenken.
Veel ouders, familieleden of vrienden moeten met lede ogen aanzien hoe hun pogingen om hun geliefde uit een sekte te bevrijden op niets uitlopen. Wanneer alle pogingen om een sektelid uit een groep te krijgen verloren moeite is gebleken, moeten de verwanten een innerlijke distantie scheppen. Men moet zich terugtrekken om nieuwe krachten op te doen om er zelf niet ten onder aan te gaan. Het kan zijn dat men moet afwachten tot zich tekenen voordoen die aantonen dat het ogenblik is aangebroken om weer op te treden. We dienen de hoop niet te verliezen want regelmatig verlaten sekteleden hun groep na 10 of 20 jaar op eigen kracht. In dat geval is het belangrijk dat het contact niet helemaal is verdwenen en dat er een minimum aan vertrouwen resteert want zonder het opvangnet van de familie is uittreden bijna een onmogelijke zaak. Als christenen moeten we altijd klaar staan om mensen die uit een sekte wensen te geraken, te helpen.
Veel ex-leden vinden, ondanks de ondersteuning, niet voldoende houvast in de buitenwereld en dienen tijdelijk gespecialiseerde of professionele hulp in te roepen. Succes zal afhangen van de mate waarin wij als christenen hulp weten te bieden. Misschien is het nodig dat we de persoon helpen alsof hij een vluchteling uit een ver land is. Hij of zij zal een nieuw bestaan moeten opbouwen, nieuwe vrienden moeten maken, misschien ander werk moeten vinden, een huis huren. Onze naastenliefde zal ons ertoe bewegen daadwerkelijk deze mensen te helpen.
Het kan zijn dat ex-sekteleden na hun uittreding nog steeds geloven dat de sekte “de waarheid” verkondigt en zij kunnen bij tijden overrompeld worden met schuldgevoelens jegens God of de groep. Belangrijk is dat ex-leden leren een persoonlijke relatie met hun hemelse Vader en met Jezus als Redder op te bouwen en dit niet via een groepering. Sommigen zullen het net niet verkroppen dat zij werden gemanipuleerd en de beste jaren van hun leven aan een sekte hebben geschonken. Het is belangrijk dat wij luisteren naar hun verhalen en medeleven tonen. Wij moeten beseffen dat uit een sekte stappen even erg of nog traumatischer kan zijn dan het verwerken van een moeilijke echtscheiding. Jaren later zullen zij nog littekens vertonen en kunnen tv-beelden, krantenkoppen, sommige woorden, geuren en kleuren, … hen aan hun vroegere leven doen terugdenken.